| تبليغات | X |
می خواستم طنابی کلفت - به رسم بندگی – گِرد بازوانم ببندی ،
می خواستم تگیه گاه بازیهای کودکانه ات باشم ،
می خواستم شادمانیت را وقتی که به حساب دستان من تاب می خوری ببینم .
می خواستم از دیدنت ؛ که میخندی و از ته دل فریاد شادی بر می کشی ،
و گیسوانت که در باد رها می شوند و مرا مست می کنند ،
با زمزمه ی " زلف بر باد مده " جوانی را مست کنم .
می خواستم زندگی کنم !
آرزو داشتم بزرگ شوم ، شاخ و برگم را بگسترانم و سایه ای بزرگ از قامتم کنار پای تو " قربانی " کنم .
آرزوی آسودنت را داشتم در خنکای سایه سار ِ هستیم .
برای قوی تر شدن ، برای استوار شدن ، تن به هر طوفانی دادم
و از هر سیلابی جان سالم به در بردم ،
تنها برای اینکه زمانی تکیه به " تنه ام " دهی . . . آسوده باشی و ایمن . . .
سالها خاک خوردم و آب – فقط همین –
تا درخت باشم ، تا جلوه ای سبز داشته باشم ، تا تجلی حیات باشم و زندگی ،
تا از دیدنم زندگی را لمس کنی ، تا برایت بشارت امید باشم .
همه ی عمر آرزویم این بود که درخت باشم ، درخت ! .
چنان سرگرم درخت شدن بودم که تبر را در دستانت ندیدم .
ببخشید همین قدر وقت داشتم .دوستون دارم
پرنده ی کوچک من
جسد بی روح عقاب بالای کمرهای کوه افتاده بود.
یکی از پرنده های کوچک که خیلی مغرور بود به آن جسد نزدیک شد .
بنای سخره و تحقیر را گذاشت . پر و بال بی حرکت او را با منقارش زیر و رو می کرد .
وقتی که روی شانه ی آن جسد می نشست و به ریزه خوانی های خودش می پرداخت ،
از دور چنان وانمود می شد که عقاب روی کمرها برای جست و جوی صید و تعیین مکان
در آن حوالی سرش را تکان می دهد
پادشاه توانای پرندگان ، یک عقاب مهیب از بالای قله ها به این بازی بچه گانه تماشا می کرد .
گمان برد لاشه ای بی حرکت که به واسطه ی آن پرنده به نظر می اید جنبشی دارد ،
یک عقاب ماده است
متعاقب این گمان ، عقاب نر پرواز کرد . پرنده ی کوچک همان طور مغرورانه به خودش مشغول بود .
سه پرنده ی غافل تر از او از دور در کارش تماشا می کردند . عقاب رسید و او را صید کرد
اگر مرا دشمن می پنداری چه تصور می کنی ؟ کاغذهای من که با آن ها سرسری بازی می کنی .
به منزله ی بال و پر آن جسد بی حرکت است . همان طور که عقاب نر به آن جسد علاقه داشت ،
من هم به آن کاغذها علاقه دارم .
اگر نمی خواهی به تو نزدیک بشوم ، به آن ها نزدیک نشو
تو برای عقاب توانا که لیاقت و برتری او را آسمان در دنیا مقدر کرده است ، ساخته نشده ای
پرنده ی کوچک من ! چرا بلند پروازی می کنی ؟
بالعکس کاغذهای تو برای من ضرری نخواهد داشت ،
عقاب ، کارش این است که صید کند ، شکست برای او نیست ،
برای پرنده ای است که صید می شود.
قوانینی که تو آن ها را می پرستی این شکست راتهیه کرده است .
ولی من نه به آن قوانین ، نه به این نجابت به هیچ کدام اهمیت نمی دهم
نه ! تو هرگز اجنبی و ناجور آفریده نشده ای ، به تو اعتنا نمی کنند .
تو به التماس خودت را به آنها می چسبانی . اجنبی نیستی ،
مثل آنها خیالات تو با بدی های زمین گنهکار سرشته است
قدری حرف ، قدری ظاهر آرایی آن ها کافی است که تو را تسخیر کند
در هر صورت اگر کاغذهای مرا در جعبه ی تو ببینند برای کدام یک از ما ضرر خواهد داشت ؟
عقاب
عاشفانه ای از نیما -برگرفته از آوای آزارد
از خونه زدم بیرون؛ از گرما کلافه شده بودم .
طبق معمول چاره ای جز پناه بردن به ساحل آفتابی خزر نداشتم .
کولَمو چک کردم ؛ عینک آفتابی، روغن زیتون ، بطری آب ، رادیو ، لوازم شخصی ....
سر کوچه نرسیده بودم که چشام واقعاً از حدقه زد بیرون !
این دیگه چه جورش بود ؟! یعنی دیگه اینقدر؟!
خدایا باورم نمی شد، با کمی خجالت سعی کردم از درست بودن چیزی که می دیدم مطمئن بشم ، که یهو " هار هار " زدم زیر خنده !!!
خدائیش از ته دل یه خنده حسابی کردم .رومو که برگردوندم دیدم یه خانم میانسال هم تو حالتی مشابه من قرار داره (اما متانت خندش با من خیلی فرق داشت 
).
از پیچ که پیچیدم معلم زبان دوره دبیرستانمو دیدم که هاج و واج با دستهای باز و با صدای بلند داره منو مخاطب قرار میده و با تعجبی مملو از عصبانیت ، به من میگه :
"حاجی او کیمدی اوردا ؟ لوت گلیب کوچیه !!! " ،
یعنی" حاجی اون کیه اونجا لخت اومده تو کوچه ؟! "
تا بخوام جوابشو بدم ، اونم زد زیر خنده ...و من پیچیدم و رفتم سراغ ساحل آفتابی و آبی خزر .
و اونیکه ما رو متعجب و متبسم کرد :یه مانکن پلاستیکی تمام قد بود ، با رنگ کاملاً طبیعی و با قالب و هیبتی کاملاً آدم گونه ... و کاملاً عریان !!!
از کوچه که در اومدم شادی خندم به تلخی یک واقعیت مالیده شد !
( با خودم ) :دور نیست روزی که اگه از خونه بیام بیرون و اونیکه لخت سر کوچه مونده باشه ، یه آأمک که نه ، یک آدم باشه (البته نه اونطور عریان )، و هیچکس پیدا نشه جرات کنه که حتی یه اعتراض کنه .
دارم از چیزی حرف میزنم که به نظر من هیچوقت وجود نداشته و چقدر جای اون بین آدمها خالیه !
"امر به معروف و نهی از منکر " . ساده بگم با اتفاقات و تدابیر مسخره ای که در دهه ی گذشته اتفاق افتاده این اسم برای هممون شده یک واژه چندش آور و مشمئز کننده 
.
در صورتیکه اینطور نیست و نه تنها اینطور نیست بلکه شاید بزرگترین اهرم سازنده ی رفتار های درست اجتماعی و فردی همین هدایت عمومی توسط رفتارهای اجتماعی ِ .
چه گویم که نا گفتنم بهتر است !
باز هم و باز هم و باز هم ...همون طرز تفکر منجمد و زور گویانه و غیر انعطاف پذیر ، که خسارتهای خیلی بزرگی به فرهنگ و امور فرهنگی ایران زده . همون مقابله انتظامی با رفتارهای نا پسند اجتماعی
اصلاً شایدم من اشتباه می کنم 
و اختصاص دادن یک ارگان و یا سازمان با یک طرز فکر کاملا هدایت شده برای یک حرکت خود جوش فرهنگی که ریشه در اعتقادات شخصی افراد داره کار درستی ِ !
ای آنکه هرگاه بنده ای از او درخواست نماید ، عطایش کند .
و هرگاه به آنچه نزد اوست امیدوار شود ،او را به آرزویش رساند .
و هر گاه به او روی آورد ، نزدیکش سازد و با خود همجوارش گرداند .
وهر گاه آشکارا او را معصیت کند ، گناهش را بپوشاند و پرده افکند .
و هر گاه بر او توکل کند ، هر چه خواهد ببخشدش و او را بس باشد .
خدای من !
کیست که با خواسته ی میهمانیت بر درگاهت فرود آید و تو او را پذیرائی نکنی ؟
و کیست که به امید دعوت تو بر دروازه ی کرمت رحل اقامت افکند
و تو او را تحویل نگیری و بدو نپردازی ؟
آیا به جاست که نا امید و رانده شده از پیشت باز گردم ،
در حالی که جز تو مولائی معروف به احسان نمیشناسم؟
چگونه به غیر تو امیدوار باشم ، حال آنکه سر رشته تمام خوبی ها بدست توست ؟
و چگونه آرزومند کسی جز تو شوم ، در حالی که آفرینش و حکمرانی برای توست ؟
آیا چشم امید خویش از تو بردارم ، حال آنکه تو از فضل و بخششت
چیز هائی بر من روا فرموده ای که هرگز آنها را نخواسته ام ؟
یا مرا نیازمند کسی جز خودم میکنی ، در حالی که من به ریسمان لطف تو تمسک جسته ام ؟
ای آنکه قاصدان ِ رحمتت، سعادت یافته اند و آمرزش خواهان به انتقامت سیه روز نمیگردند !
چگونه از یادت ببرم ، حال آنکه پیوسته یاد آور منی .
و چگونه از تو روی بگردانم در حالی که مراقب و نگهدارنده منی ؟
خدایا !
دستم را به دامن کرمت محکم نموده ام و بال آرزویم را
به هوای بخشش هایت از هم گشوده ام ، پس مرا برای توحید ناب خود
خالص فرما و از بندگان برگزیده ی خویش قرارم ده .
ای آنکه هر گریخته ای به او پناه میبرد و هر خواهنده ای او را میطلبد!
ای بهترین امید مایه !
و ای گرامی ترین خوانده شده !
ای آنکه در خواست کننده اش را نمیراند ! و آرزو دارش را ناکام نمی گرداند !
ای آنکه دروازه عنایتش به روی کسانی که او را بخوانند گشاده است
و حجابش برای امید وارانش از هم گشوده !
از تو می خواهم که به بزرگواریت از عطای خود مرا آن ارزانی کنی که خوشحالم سازد
و از امیدواری به خود مرا آن دهی که روانم را آسوده گرداند.
و از نعمتهای یقین مرا آن بخشی که مصیبتها ی دنیا را بر من سهل نماید ،
و پرده های ابهام را از پیش چشم بصیرتم بزداید .
تورا سوگندت میدهم به مهربانیت ای مهربان ترین مهربانان .
(مناجات امیدواران - مناجات خمس عشر )
" نیایش های یک سرباز "
برای عشق باید جنگید ؛
آخرین تیر یک مبارز غرورش است ،
آخرین تیر یک شاعر پیش کش کردن " عاشقانه هایش " .
برای مبارزه همیشه راهی هست . . .
اما هرچه فکر می کنم ، نیازی به رضایت تو نیست .
- برای پیروزی امید کافیست- .